Przed Rimini stoi wiele nowych wyzwań. Po ponad 20 latach w życie wejdzie przyjęta przez Unię Europejską w 2006 roku Dyrektywa Bolkesteina, która zakazuje automatycznego odnawiania koncesji na ograniczone zasoby naturalne (w tym przypadku linia brzegowa – czytaj plaża) i nakazuje organizowanie otwartych, przejrzystych przetargów publicznych.
Sprawa ta nie dotyczy jedynie dzierżawców plaży samej w sobie, lecz krąg zainteresowanych jest znacznie szerszy, ponieważ dotyczy on wszystkich działalności operujących na włoskich plażach (tzw. balneari), w tym również restauracji, beach barów czy klubów plażowych. W 2018 roku włoski parlament przedłużył istniejące dzierżawy o kolejne 15 lat, jednak plan ten został całkowicie zablokowany na drodze prawnej przez włoską Radę Stanu oraz Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które orzekły, że odgórne przedłużanie dzierżawy jest nielegalne.
Komisja Europejska wszczęła procedurę o naruszenie unijnego prawa przeciwko Włochom, grożąc potężnymi karami finansowymi oraz blokadą unijnych funduszy. Rezultatem wynegocjowanego kompromisu przez włoski rząd z Komisją Europejską jest data 30 września 2027 roku (z opcją przedłużenia procedury do marca 2028 roku dla wyjątkowych przypadków). Data ta stanowi maksymalny limit, więc jeśli dana gmina rozstrzygnie przetarg wcześniej, nowy najemca może wejść na plażę przed 2027 rokiem.
Co w przypadku Rimini? Rimini i jego linię brzegową można zaliczyć do wyjątkowych przypadków. Jest to historyczna stolica włoskiej turystyki plażowej i opracowanie procedur przetargowych w ramach nowego planu zagospodarowania plaż było tu tematem dyskusji przez wiele lat, co spowodowało, iż było jednym z pierwszych miast które opublikowało ich zasady i warunki.
Urząd miasta rozpoczął pierwsze procedury przetargów w Viserba (Rimini Nord) – północnej części miasta. Te pierwsze, “testowe” przetargi tyczyły się kąpielisk zbudowanych na prywatnych posesjach, gdzie konieczne było przydzielenie wyłącznie państwowego pasa plaży (tzw. strefa cienia), więc sytuacja prawna była znacznie prostsza niż w centrum i na południowej części miasta, gdzie własność infrastruktury nie jest prywatna, lecz państwowa.
W centralnej oraz południowej części miasta przedmiotem przetargu jest kompletny biznes, obejmujący plażę, prawa do prowadzenia stojących tam budynków, barów i lokali gastronomicznych. Wymóg inwestycyjny jest gigantyczny, nakazuje wyburzenie starych obiektów i wybudowanie ich od nowa, zgodnie z rygorystycznymi kryteriami estetycznymi i materiałowymi oraz w spójności z jedną z największych inwestycji ostatnich lat: nadmorskim parkiem i deptakiem “Parco del Mare”. Deptak ciągnie się wzdłuż wybrzeża, pełniąc funkcję filtra między miastem a plażą, i jest jednocześnie ogromną strefą fitness na świeżym powietrzu.
Co to zmieni w nadchodzącym 2027 roku? Dla turystów niewiele. Jednak dla branży to moment prawdy, wielu dotychczasowych dzierżawców stanie przez wyborem: czy po latach działalności inwestować setki tysięcy euro w infrastrukturę, którą przez dekady traktowali jak własną, czy ustąpić pola korporacjom i hotelarzom mającym odpowiednie zaplecze finansowe na tak duże inwestycje.
Pamiętajmy, że tak potężne nakłady inwestycji muszą się zwrócić. Możliwe, że turyści będą musieli przygotować się na wzrost cen za usługi plażowe w kolejnych sezonach.
